Soms lijkt het alsof er de hele dag iemand in je hoofd zit mee te praten.
Iemand die overal iets van vindt.
Weet je het wel zeker?
Straks gaat het mis.
Je stelt je aan.
Anderen kunnen dit veel beter.
Je moet gewoon nog even doorgaan.
Die stem heb ik een naam gegeven: Babs.
Babs is jouw interne babbelbox. Ze denkt mee, waarschuwt je, houdt je scherp en bemoeit zich soms met bijna alles wat je doet. Ze bedoelt het meestal goed. Toch maakt ze het je soms knap lastig.
Babs is niet alleen je innerlijke criticus
Misschien denk je bij zo’n stem meteen aan de innerlijke criticus. Aan dat deel van jezelf dat zegt dat je niet goed genoeg bent, dat je harder moet werken of dat je vooral geen fouten mag maken.
Maar Babs doet meer dan kritiek geven.
Ze kan je ook laten twijfelen:
Wat als je de verkeerde keuze maakt?
Ze kan je bang maken:
Straks valt alles uit elkaar.
Ze kan je aanzetten tot aanpassen:
Zeg maar niets, anders maak je het alleen maar erger.
Ze kan je opjagen:
Kom op. Niet zo moeilijk doen. Gewoon doorgaan.
Of ze probeert je juist tegen te houden:
Doe het maar niet. Dan kan het ook niet misgaan.
Babs kan kritisch, bezorgd, streng, onzeker, controlerend of vermijdend zijn. Soms klinkt ze luid en dwingend. Soms fluistert ze zo vertrouwd dat je niet eens meer doorhebt dat het maar een gedachte is.
Waarom bemoeit Babs zich overal mee?
Babs is niet ontstaan om je leven moeilijker te maken.
Integendeel.
Vaak probeert ze je juist te beschermen. Tegen afwijzing, ruzie, teleurstelling, gezichtsverlies of het maken van een verkeerde keuze.
Misschien heb je ooit geleerd dat het veiliger was om je aan te passen. Om sterk te blijven. Om niet te veel te voelen. Om eerst voor anderen te zorgen en pas daarna voor jezelf.
Misschien werd je gewaardeerd wanneer je flink, behulpzaam of verantwoordelijk was. Of ontdekte je dat conflicten uit de weg gaan tijdelijk meer rust gaf.
Babs onthoudt dat soort lessen.
Dus wanneer jij iets wilt veranderen, een grens wilt aangeven of een keuze wilt maken, kan zij meteen in actie komen.
Straks vinden ze je egoïstisch.
Je moet dit eerst beter uitleggen.
Misschien ligt het toch aan jou.
Wacht nog maar even.
Voor Babs voelt het bekende vaak veiliger dan het onbekende. Zelfs wanneer het bekende je allang niet meer gelukkig maakt.
Wat er in je hoofd gebeurt, voel je ook in je lichaam
Babs blijft niet netjes in je hoofd zitten.
Haar gedachten kunnen je hele lichaam in beweging zetten.
Als ze gevaar vermoedt, kun je gaan vechten. Je wordt feller, geïrriteerd of defensief. Misschien voel je de neiging om jezelf te bewijzen of koste wat het kost gelijk te krijgen.
Je kunt ook willen vluchten. Je stelt iets uit, maakt jezelf druk met andere dingen of trekt je terug.
Soms bevries je. Je weet niet meer wat je moet zeggen, kunt geen keuze maken of voelt je helemaal vastzitten.
En wanneer de spanning te lang duurt, kun je instorten. Je bent moe, leeg, snel geëmotioneerd of hebt nergens meer energie voor.
Dat betekent niet dat je zwak bent. Het betekent dat je systeem probeert om te gaan met wat het als dreigend, onzeker of te veel ervaart.
Daarom zijn gedachten, emoties, je lichaam en je gedrag niet los van elkaar te zien.
Hoe klinkt jouw Babs?
Iedereen heeft een eigen versie.
Bij de één klinkt Babs streng:
Je moet beter je best doen.
Bij de ander bezorgd:
Wat als je hier spijt van krijgt?
Of beschuldigend:
Je stelt iedereen teleur.
Misschien herken je één of meer van deze uitspraken:
- Je bent niet goed genoeg.
- Stel je niet zo aan.
- Je moet sterk blijven.
- Wat zullen anderen hiervan vinden?
- Je kunt dit beter nog even uitstellen.
- Jij moet dit oplossen.
- Eerst moet alles geregeld zijn.
- Je mag niemand teleurstellen.
- Anderen hebben het zwaarder dan jij.
- Waarom lukt het jou nooit gewoon?
Hoe vaker je zo’n gedachte hebt gehoord, hoe geloofwaardiger ze kan gaan klinken.
Maar een gedachte die vaak terugkomt, is nog niet automatisch waar.
Je hoeft Babs niet weg te krijgen
Het doel is niet om Babs voorgoed het zwijgen op te leggen.
Dat lukt meestal toch niet. En hoe harder je probeert een gedachte weg te duwen, hoe nadrukkelijker die soms terugkomt.
Het helpt meer om haar te leren herkennen.
O ja, daar is Babs weer.
Door haar een naam te geven, ontstaat er een beetje ruimte tussen jou en je gedachte. Je bént de gedachte niet. Je hébt een gedachte.
Vervolgens kun je onderzoeken waar zij je tegen probeert te beschermen.
Wanneer Babs zegt:
Zeg maar niets, straks krijg je ruzie.
Dan kun je jezelf afvragen:
Ben ik werkelijk in gevaar, of vind ik dit vooral spannend?
Wanneer ze zegt:
Je moet dit vandaag allemaal oplossen.
Dan kun je antwoorden:
Ik hoef niet alles tegelijk te doen. Eén stap is genoeg.
En wanneer ze zegt:
Je mag niemand teleurstellen.
Dan kun je jezelf eraan herinneren:
Een grens aangeven is niet hetzelfde als iemand afwijzen.
Je hoeft Babs dus niet te bevechten. Je mag naar haar luisteren zonder haar automatisch te gehoorzamen.
Een korte oefening
De volgende keer dat je merkt dat je hoofd blijft doorgaan, probeer dan even stil te staan bij deze vier vragen:
Wat zegt Babs op dit moment?
Schrijf de gedachte letterlijk op. Niet mooier of verstandiger maken.
Waar probeert ze mij tegen te beschermen?
Denk aan afwijzing, ruzie, mislukking, onzekerheid of teleurstelling.
Wat voel ik in mijn lichaam?
Merk op of je gespannen, gejaagd, moe, verkrampt of juist verdoofd bent.
Wat heb ik nu werkelijk nodig?
Misschien rust, duidelijkheid, steun, een grens, tijd of één kleine stap.
Je hoeft niet meteen het hele probleem op te lossen. Alleen herkennen wat er gebeurt, kan al verschil maken.
Babs heeft het beste met je voor
Babs is geen vijand.
Ze probeert je veilig te houden met alles wat ze in de loop van je leven heeft geleerd. Alleen gebruikt ze daarbij soms oude overtuigingen en automatische reacties die niet meer passen bij wie jij nu bent of wat jij nodig hebt.
Daarom verdient ze niet per se een gevecht, maar wel een antwoord.
Soms mag je zeggen:
Dank je Babs, ik hoor je. Maar ik kies vandaag iets anders.
Want jij bent niet alleen de stem die twijfelt, waarschuwt of kritiek geeft.
Er is ook een deel in jou dat kan voelen, onderzoeken, kiezen en groeien.
En soms begint dat met één kleine stap.
Blijft jouw interne babbelbox maar doorgaan?
Wanneer je al lange tijd piekert, jezelf aanpast of niet meer goed weet wat jij voelt en nodig hebt, kan het lastig zijn om daar alleen uit te komen.
In coaching kijken we niet alleen naar wat je denkt, maar ook naar wat stress, emoties, je lichaam en je patronen je proberen te vertellen. Zo ontstaat er weer ruimte om keuzes te maken die echt bij jou passen.
Eerst even sparren?
Tijdens een gratis oriëntatiesessie kun je vertellen waar je tegenaan loopt en onderzoeken we samen wat je nodig hebt.
