Je voelt dat er iets niet klopt.
Je voelt je vaak alleen, niet echt gezien of niet serieus genomen. Misschien heb je al meerdere keren geprobeerd uit te leggen wat je mist, waar je tegenaan loopt of waarom je zo moe bent.
Maar na zo’n gesprek blijf je niet opgelucht achter.
Je raakt juist verder in de war.
Heb ik het verkeerd uitgelegd?
Was ik te emotioneel?
Verwacht ik misschien te veel?
Had ik het beter op een ander moment kunnen zeggen?
Of ligt het uiteindelijk toch aan mij?
Wanneer je jezelf dit soort vragen regelmatig stelt, betekent dat niet automatisch dat jij het probleem bent. Het kan ook betekenen dat je al lange tijd probeert iets op te lossen wat niet alleen door jou opgelost kan worden.
Je twijfelde eerst aan de situatie, later aan jezelf
Zelftwijfel ontstaat meestal niet van de ene op de andere dag.
In het begin merk je misschien vooral dat je iets mist in je relatie. Aandacht, betrokkenheid, begrip, intimiteit of het gevoel dat je er samen voor staat.
Je probeert het bespreekbaar te maken. Misschien voorzichtig, omdat je geen ruzie wilt. Misschien juist steeds duidelijker, omdat eerdere gesprekken weinig hebben veranderd.
Toch kom je na verloop van tijd steeds vaker bij jezelf uit.
Je vraagt je niet alleen meer af wat er tussen jullie gebeurt, maar ook of jouw gevoel wel klopt.
Misschien denk je:
Hij bedoelt het vast niet zo.
Ik weet dat hij het ook druk heeft.
Ik moet niet zo moeilijk doen.
Andere mensen hebben het veel zwaarder.
Misschien ben ik gewoon te gevoelig.
En voor je het weet, ben je vooral bezig met het verklaren van het gedrag van de ander en het corrigeren van jezelf.
Naar jezelf kijken is gezond, maar jezelf overal de schuld van geven niet
Het is waardevol om naar je eigen aandeel te kijken.
Hoe reageer jij? Welke patronen neem je mee? Waar trek jij je terug, pas je je aan of schiet je in de verdediging?
Zelfreflectie kan je helpen groeien.
Maar er is een verschil tussen eerlijk naar jezelf kijken en automatisch aannemen dat alles aan jou ligt.
Gezonde zelfreflectie klinkt ongeveer zo:
Wat gebeurde er tussen ons en wat was mijn aandeel daarin?
Zelfbeschuldiging klinkt eerder als:
Wat heb ik nu weer verkeerd gedaan?
Bij zelfreflectie blijft er ruimte om ook naar de ander en naar de dynamiek tussen jullie te kijken. Bij zelfbeschuldiging ligt de verantwoordelijkheid bijna altijd bij jou.
Je zoekt dan voortdurend naar manieren waarop jij duidelijker, rustiger, liever, aantrekkelijker, geduldiger of minder veeleisend had kunnen zijn.
Maar een relatie wordt niet gezonder doordat één persoon steeds beter leert inschikken.
Waarom juist sterke en zorgzame vrouwen hier gevoelig voor kunnen zijn
Misschien ben jij iemand die veel kan dragen.
Je regelt, zorgt, denkt vooruit en houdt rekening met anderen. Je wilt niet direct opgeven en vindt het belangrijk om ook de kant van de ander te begrijpen.
Dat zijn mooie eigenschappen.
Maar die eigenschappen kunnen er ook voor zorgen dat je te lang over je eigen grenzen heen gaat.
Omdat je zo goed kunt begrijpen waarom de ander doet wat hij doet, vergeet je soms te kijken naar wat het met jou doet.
Je ziet zijn stress.
Zijn vermoeidheid.
Zijn jeugd.
Zijn werkdruk.
Zijn moeite met emoties.
Zijn goede bedoelingen.
Maar waar blijf jij in dat verhaal?
Begrip voor de ander hoeft niet te betekenen dat jouw pijn minder belangrijk is.
Iemand kan iets niet kwaad bedoelen en jou toch steeds opnieuw pijn doen. Iemand kan het moeilijk hebben en tegelijkertijd te weinig verantwoordelijkheid nemen voor wat er tussen jullie gebeurt.
Als je gevoel steeds ter discussie staat
Misschien herken je dat gesprekken vaak verschuiven.
Je begint over iets wat jou raakt, maar uiteindelijk gaat het over de manier waarop jij het hebt gezegd. Over je toon, je timing of je emotie.
Je wilde vertellen dat je je alleen voelt, maar ineens moet je uitleggen waarom je geïrriteerd klonk.
Je wilde aangeven dat je overbelast bent, maar het gesprek eindigt met de vraag waarom jij nooit tevreden bent.
Dat betekent niet meteen dat de ander dit bewust doet. Soms weten mensen simpelweg niet hoe ze met emoties, kritiek of kwetsbaarheid moeten omgaan.
Toch kan het effect hetzelfde zijn: jij raakt steeds verder verwijderd van wat je oorspronkelijk wilde zeggen.
Na verloop van tijd ga je gesprekken vooraf al helemaal voorbereiden.
Je zoekt het juiste moment.
Je kiest je woorden zorgvuldig.
Je probeert kalm te blijven.
Je zegt erbij dat je geen verwijt wilt maken.
Je benadrukt dat je ook zijn kant begrijpt.
En ondanks al die voorzichtigheid voel je je opnieuw niet gehoord.
Dat kan je onzeker maken. Niet alleen over de relatie, maar ook over je eigen waarneming.
Daar is Babs natuurlijk ook weer
En dan verschijnt Babs, jouw interne babbelbox. Ken je Babs nog niet? In het blog [Maak kennis met Babs, jouw interne babbelbox] lees je wie ze is, waar ze vandaan komt en waarom ze zich zo graag met jouw leven bemoeit.
Ze zit vaak al klaar voordat je iets wilt bespreken.
Doe maar niet, straks wordt het weer ruzie.
Je hebt dit vorige week ook al gezegd.
Misschien stel je je inderdaad aan.
Waarom kun jij niet gewoon tevreden zijn?
Zeg maar niets, dan blijft het tenminste rustig.
Babs probeert je te beschermen tegen afwijzing, conflict en teleurstelling.
Alleen doet ze dat door jou steeds kleiner te maken.
Ze helpt je niet om helder te voelen wat er aan de hand is. Ze leert je vooral om aan jezelf te twijfelen voordat iemand anders dat kan doen.
Het helpt daarom om niet direct te geloven wat Babs zegt.
Je kunt haar opmerken en vervolgens vragen:
Is dit werkelijk waar, of is dit een oude beschermingsreactie?
Je lichaam twijfelt vaak minder dan je hoofd
Je hoofd kan nog lang verklaren, relativeren en analyseren.
Maar je lichaam reageert vaak eerder.
Misschien voel je spanning wanneer je partner thuiskomt. Je ademhaling verandert. Je schouders trekken omhoog. Je bent voortdurend alert op zijn stemming.
Of je merkt dat je moe wordt van gesprekken die nergens toe leiden. Dat je slecht slaapt, veel piekert of steeds minder zin hebt om samen iets te ondernemen.
Dat betekent niet automatisch dat je relatie voorbij is.
Maar het zijn wel signalen die aandacht verdienen.
Je lichaam probeert je niet lastig te vallen. Het probeert je iets te vertellen.
Misschien heb je te lang doorgezet. Misschien ben je te vaak over je eigen grenzen heen gegaan. Misschien voel je je al langere tijd niet veilig genoeg om helemaal jezelf te zijn.
In plaats van je lichaam direct te willen kalmeren, kun je ook nieuwsgierig worden:
Waar reageer ik eigenlijk op?
Je hoeft niet meteen te beslissen of je moet blijven of gaan
Wanneer je al lang ongelukkig bent, kan het voelen alsof je maar twee keuzes hebt.
Blijven en jezelf blijven verliezen.
Of weggaan en alles op zijn kop zetten.
Maar vaak is er eerst iets anders nodig.
Rust.
Afstand van het voortdurende piekeren.
Ruimte om opnieuw te voelen wat jij nodig hebt, zonder direct rekening te houden met wat iedereen daarvan vindt.
Je hoeft vandaag niet te weten of je relatie nog toekomst heeft. Je hoeft ook niet meteen een grote beslissing te nemen.
De eerste stap kan veel kleiner zijn:
serieus nemen dat jij je niet goed voelt.
Niet langer automatisch aannemen dat je overdrijft.
Niet meteen zoeken naar wat jij anders moet doen, maar eerlijk onderzoeken wat er tussen jullie gebeurt.
Een kleine oefening om meer helderheid te krijgen
Pak een situatie waarin je recent aan jezelf begon te twijfelen.
Schrijf vervolgens drie dingen op.
1. Wat gebeurde er feitelijk?
Beschrijf alleen wat er concreet gebeurde, zonder interpretatie.
Bijvoorbeeld:
Ik vertelde dat ik me overbelast voelde. Mijn partner keek op zijn telefoon en zei dat ik altijd iets te klagen heb.
2. Welke betekenis gaf ik eraan?
Bijvoorbeeld:
Misschien klaag ik inderdaad te veel. Misschien had ik het op een ander moment moeten zeggen.
Hier hoor je vaak de stem van Babs.
3. Wat voelde en had ik nodig?
Bijvoorbeeld:
Ik voelde me verdrietig en afgewezen. Ik had behoefte aan aandacht, erkenning en een rustig gesprek.
Deze laatste vraag slaan we vaak over.
We proberen zo snel te begrijpen waarom de ander reageerde zoals hij reageerde, dat we vergeten te luisteren naar wat er in onszelf gebeurde.
Je gevoel hoeft niet door iemand anders goedgekeurd te worden
Je mag onderzoeken of jouw gedachten kloppen. Je mag naar je eigen patronen kijken en verantwoordelijkheid nemen voor je gedrag.
Maar je hoeft niet eerst toestemming te krijgen om te voelen wat je voelt.
Als jij je eenzaam voelt in je relatie, is dat gevoel echt.
Dat betekent niet automatisch dat je partner een slecht mens is. Het betekent ook niet direct dat jullie uit elkaar moeten.
Het betekent wel dat er iets is wat aandacht nodig heeft.
Misschien in jullie communicatie.
Misschien in de verdeling van verantwoordelijkheid.
Misschien in oude patronen.
Misschien in de verbinding tussen jullie.
En misschien vooral in de relatie die jij met jezelf hebt.
Want hoe beter jij opnieuw leert voelen wat klopt en wat niet klopt, hoe minder afhankelijk je wordt van de vraag of iemand anders jouw ervaring bevestigt.
Het hoeft niet allemaal aan jou te liggen
Misschien heb je lang gedacht dat je nog harder je best moest doen.
Nog beter communiceren. Nog rustiger blijven. Nog meer begrip tonen.
Maar een relatie is geen soloproject.
Jij kunt jouw aandeel onderzoeken. Je kunt grenzen leren aangeven en duidelijker worden over wat je nodig hebt.
Maar je kunt niet in je eentje zorgen voor wederkerigheid, veiligheid en verbinding.
Dus wanneer Babs de volgende keer vraagt:
“Maar wat als het toch aan jou ligt?”
Kun je haar misschien antwoorden:
“Dan kijk ik eerlijk naar mijn aandeel. Maar ik neem niet langer automatisch de schuld van alles op me.”
Dat is geen aanval op de ander.
Dat is beginnen jezelf weer serieus te nemen.
Herken je dat je steeds meer aan jezelf bent gaan twijfelen?
Je hoeft niet meteen te beslissen of je moet blijven of gaan. Soms is het eerst nodig om rustig te onderzoeken wat er werkelijk speelt, wat jij voelt en waar jij behoefte aan hebt.
Tijdens een gratis oriëntatiesessie kijken we samen waar je nu staat en wat jou kan helpen om weer meer rust en helderheid te ervaren.
